Recensies en ervaringen

Workshop Millingerwaard

Gisteren heb ik de cursus Natuurfotografie van Edwin gevolgd. Ik vond het super interessant, heb veel geleerd en lekker gegeten. Daarnaast heb ik die dag ongeveer 10 liter vocht ergens verloren maar dat mocht de pret niet drukken. Soms ben ik wel jaloers op zijn foto’s maar denk maar zo: ieder zo zijn vak. Ik zal er een paar opsturen naar hem en ben benieuwd wat hij daar van zal vinden.
Bedankt voor de cursus en tot horens.
Roland Tromp

Album demonstraties

Geachte heer/mevrouw,
Het is wel wat laat dat ik reageer,maar aanmerkingen heb ik helemaal niet.Ik vond het een gezellige ontspannen middag bij U in de zaak.Ik heb nog geen gelegenheid gehad om er verder mee te gaan,maar dat komt beslist. 

Met vriendelijke groet, 

Henk Bongaarts.

Het is nog geen half jaar geleden dat ik met mijn nieuwste aanwinst in de armen de fotovakhandel verliet en bezwoer dat ik het apparaat alléén op de automatische stand zou laten staan en nevernooit een andere lens zou inschroeven. Mijn partner en onze vaste dealer grijnsden breed. Een dag later al had ik al begrepen dat je sommige dingen beter zelf kunt instellen dan het aan het toestel over te laten. 

Dus toen ik mij vanmiddag tegen de dealer liet ontvallen dat een macrolens toch eigenlijk wel handig zou zijn kon hij niet anders dan breder grijnzen. Evenals mijn partner die ik hetzelfde even later opbiechtte. Ze zeiden nog net niet: we hebben het toch gezegd! Wat ze best hadden kunnen doen, want dat hadden ze wel gedaan. 

Vandaag volgde ik een workshop macro- en landschapfotografie. Eigenlijk hadden we samen zullen gaan, maar Glaswerk moest op het laatste moment verstek laten gaan. Zodoende stond ik vanmorgen om 9 uur op een koud doch zonnig parkeerterrein aan de rand van de Hatertse Vennen, een prachtig natuurgebied aan de rand van Nijmegen. Een bont gezelschap verzamelde zich: twee gepensioneerde heren, een dito dame, vier vrouwen van mijn leeftijd waarvan eentje door haar dochter was meegetroond en een jonge ICT-student. 

De workshop werd georganiseerd door onze vaste fotodealer en verzorgd door een bekende fotograaf die al diverse prijzen in de wacht heeft gesleept voor zijn landschappen en macro’s, dus de lat lag meteen hoog. Zeker toen hij, nadat hij zijn tips en trucs met ons had gedeeld, een paar voorbeelden van zijn foto’s liet rondgaan. We liepen naar een heuveltje bij één van de vennetjes en daar mochten we onze gang gaan. Van te voren had ik thuis nog snel een spoedcursus macroringen opdraaien en diafragma instellen gekregen en dat was maar goed ook, want dat soort handelingen bleek als basiskennis verondersteld te worden. 

Mijn medecursisten doken meteen het struweel in en gingen op hun buik tussen de heideplantjes liggen. Onwennig schoot ik eerst maar wat landschapjes, dat kan ik tenminste. Maar al doende leer je en al gauw schroefde ook ik mijn macrolensje voor het toestel. Dan gaat een wereld voor je open. Hoe langer je kijkt, hoe kleiner de voorwerpjes die je voor de zoeker krijgt. Ik weet niet of ik ooit een macrofotograaf zal worden maar een volgende keer zal ik zeker de echte macrolens meenemen want ik liep al snel op tegen mijn beperkingen, of beter gezegd: die van het materiaal. 

De ochtend vloog om en na een stevige lunch St. Walrick zochten we een ander ven voor het onderdeel landschapsfotografie. Mijn medecursisten konden echter nog geen genoeg krijgen van het macrodeel en al snel lag iedereen weer op zijn buik tussen de – naar bleek – kwetsbare begroeiing. Want niet veel later klonk opeens een barse stem: ‘Wat zijn wij hier aan het doen?’ Ik stond nog rechtop, mijn camera in aanslag, maar voordat ik het voor de hand liggende antwoord kon geven hernam de boswachter (die was het, geflankeerd door een zwaar geüniformeerde veldwachter): ‘en zeg nou niet fotograferen, want dat zien wij ook wel.’ Dus hield ik wijselijk mijn mond. Tegen zoveel zwijgzaamheid was het duo niet bestand, dus zij richtten hun schreden naar het volgende slachtoffer, gelukkig de organisator van de workshop. Die vervolgens kreeg te horen dat het streng verboden is zich een meter naast de paden te begeven. Ditmaal kwam hij er vanaf met een waarschuwing maar bij de eerstvolgende overtreding zou het op zestig euro per persoon komen te staan. Ik vrees dat dit het einde inluidt van dit soort activiteiten want de mooiste zwammen bevinden zich over het algemeen niet meteen naast het pad. Hoewel? Op de terugweg vond ik nog een grondbloem (heten die zo?) in de berm vlak langs de weg.